Udało się! Po ponad dwóch latach zdobyłam upragniony bilet na spektakl łódzkiego Teatru Jaracza. Mówię o sztuce "Zszywanie" szkockiego brutalisty Anthony'ego Neilsona reżyserii, którego podjęła się Małgorzata Bogajewska. Główną postać męską grał wspaniały jak zawsze aktor Kamil Maćkowiak. Partnerowała mu Kasia Cynke, której grą się zachwyciłam i na pewno obejrzę inne spektakle z jej udziałem.
Abby i Stu to młoda i zakochana w sobie para, ale z problemami. Skrywane dotąd pretensje i żale zostają przez bohaterów ujawniane w obliczu ciąży dziewczyny. Wychodzi cała emocjonalna niedojrzałość i egoizm kochanków. Dochodzi do tego, że odgrywaję przed sobą i wobec siebie rodzaj seksualnej psychodramy. Upokażają się i dręczą psychikę partnera poprzez cielesność, która w tym przypadku przybiera formę brutalnego i schamiałego seksu.
Jeśli widz jako interpretator wyjdzie poza skandaliczny wymiar sztuki i nie zatrzyma się tylko na obrazku i wulgaryzmach, może zrozumieć, iż sam tekst szkockiego dramaturga oraz to, co proponuje Teatr Jaracza ma głębokie uzasadnienie w rzeczywistości, jakiej doświadczają dzisiaj młode pary. Chodzi tu przede wszystkim o temat aborcji. Dla mnie ważniejszy jednak był problem niezgody na rezygnację z siebie, na dzielenie swojej przestrzeni z kimś jeszcze. Takie traktowanie siebie w związku jak towar, który można łatwo przehandlować. Myślę, że ten wątek został w przedstawienu dobrze, ale tylko trochę liźnięty. Skupiono się na dziecku, czy je usunąć, czy nie.
Pod tym względem spektakl wydaje mi się dosyś okrojony z treści. Wyszłam z poczuciem braku rozwinięcia opowieści o poranionych ludziach, ich zagubionej duszy i zaszytym sercu.
Bardzo podobały mi się dialogi, były agresywne i bardzo dowcipne. Aktorzy mówili soczystym, krwistym językiem. Uwielbiam taki przekaz w teatrze.
Spektakl polecam i czekam na "Niżyńskiego". Już w styczniu. Bardzo się cieszę. 2 godziny z Kamilem :-)
Enviar un comentario nuevo