Od prawie miesiąca w reperturze Teatru Jaracza można zobaczyć sztukę angielskiego dramatopisarza Simona Blocka o tytule Survival. Spektakl wyreżyserowała łódzka reżyserka oraz scenarzystka filmowa i telewizyjna Basia Sass.
Na Małej Scenie teatru Jaracza występują aktorki Ewa Audykowska Wiśniewska (Sarah) i Agnieszka Wędłocha (Rachel) oraz aktorzy Kamil Maćkowiak (Adam) i Dobromir Domycki (Sammy). Bardzo mocną stroną spektaklu jest dobra gra zespołowa. Najwięcej chemi unosiło się nad sceną podczas dialogów między Maćkowiakiem i Wiśniewską. Znakomicie przekazali osobowość Sarhy i Adama a jeszcze genialnej wypadli pokazując psychologiczne zależności panujące między nimi. Bardzo mi się podobało. Podczas przedstawienia zachwyciłam się Dobromirem Domyckim. Grał tak naturalnie. Tak lekko mu szła rola Sammego. Widać było od razu, że to profesjonalista w 100%. Zresztą jak wszyscy aktorzy w Jaraczu.
Dramat angielskiego dramatopisarza ukazuje relacje panujące w biznesie medialnym. Akcja sztuki rozgrywa się we współczesnej stacji telewizyjnej, gdzie ideały młodego twórcy zderzają się z gorzką prawdą komercyjnej rzeczywistości. Z całego tego kłamstwa świata czwartej władzy wyłania się obraz człowieka przegranego, który nie jest osobą, lecz produktem. Bohaterowie starają się jak mogą ukryć pod maskami swoje prawdziwe ludzkie twarze. Wychodzi im to doskonale dopóki nie gasną światła lupiterów. Wtedy poznajemy kim są i dlaczego grają kogoś innego.
To ofiary mediów, pragnące za wszelką cenę i wszystkimi dostępnymi środkami (najczęściej tymi środkami są inni ludzie) osiągnąć sukces. Sztuka Survival chce nam pokazać, że tak zaczyna wyglądać cały świat, nie tylko telewizja. Rywalizacja oraz to czy jesteśmy komuś na coś przydatni, czy na znajomości z nami można ubić jakiś interes to jest najważniejsze w dziesiejszym świecie. Dlaczego stajemy się branymi towarami, mimo że dusimy się w opakowaniu ładnego i skrojonego na miarę produktu? Myślę, że to dlatego, iż presja jest za wielka. Nie radzimy sobie z nią i ulegamy jej a z czasem z podmiotu stajemy się przedmiotem, który pozwala zrobić z siebie wszystko.
Dyrektor artystyczny Teatru Jaracza W. Zawodziński sięgnął po teskt bardzo aktualny i prawdziwy do bólu. Nie ma on charakteru moralitetu, ale na pewno pokazuje ludziom sztukę przetrwania w iluzorycznym świecie telewizji i w świecie jako takim. Polecam!!!
Enviar un comentario nuevo